Κι όμως είχα δίκιο στο τέλος...
άσχετα το τι πιστεύεις..
άσχετα τι σε βολεύει να πιστέψεις..
εγώ έχω το δίκιο,
όχι εσύ.
Επαιξα κι έχασα,
μα όχι μαζί σου, με μένα έπαιξα,
κι όχι με την ψυχή σου, με τη δική μου μονάχα..
προσπάθησα να δώ τις δυνάμεις μου, και τρόμαξα απο τίς αδυναμίες μου
ήθελα να δώ τις αντοχές μου, και είδα πόσο ευάλωτος είμαι.
Εψαχνα να βρώ τη χαρά μακρυά μου,
κοντά σε σένα,
μα πάντα μακρυά ήσουν, έτσι έμαθες..
δεν την έβλεπα όχι...
δεν έβλεπα που στέκονταν όλα αυτά τα χρόνια σιμά μου,
πλάϊ μου, αμίλητη και σιωπηλή, περιμένοντας καρτερικά αν ποτέ τη δω και την αναγνωρίσω..
Παρίστανε απλά την φίλη,
μα ήταν τα πάντα μου..κι εγώ τυφλωμένος απο σένα δεν την είδα..
ήταν όσα είχα και δεν είχα,
και η μόνη συντροφιά μου τις ώρες που έλειπες εσύ,
τις ώρες που πονούσα,
τις ώρες που ένοιωθα μπερδεμένο το μυαλό μου..
τις ώρες που δεν ήθελα κανέναν κοντά μου,
εκείνη ήταν πάντα εδώ,
την ήθελα ναι..
και μόνο αυτή μπορούσε να είναι, κανείς άλλος..
Μόνο αυτή με άντεχε και με αντέχει...
εσύ δεν μπόρεσες...
δεν έχεις τη δύναμη να μπορείς να μ' αντέχεις...
για σένα μόνο εσύ μετρούσες πάντα..δεν μπορείς όχι,
η μοναξιά μου ναί! το μπορεί...
και για τη μοναξιά μου μιλάω τόση ώρα....