Ο Φάρος

®Νίκος Ράμμος Καπαλίδης

Ποτέ δεν μπόρεσα, ποτέ, να βγώ στα ανοιχτά
φοβόμουνα τα κύματα, τις μέδουσες, τα φύκια
έτσι προτίμησα λοιπόν, ν' ανέβω στα βουνά,
και όλη μέρα άσκοπα, να κυνηγώ ορτύκια

Απο ψηλά όμως κοίταζα, τη θάλασσα κλεφτά
καθάρια ήταν τα νερά, και άγρια η θωριά της
ζήλευα τους θαλασσινούς, που απο μικρά παιδιά
μερονυχτίς τη χαίρονται, και ζούν στην αγκαλιά της

Εκανα πάντα όνειρα, μια μέρα στα κρυφά
να πάρω το καλάμι μου, και μια μικρή βαρκούλα
δίχως το φόβο μέσα μου, με ρότα τ' ανοιχτά
νά 'ταν να με περίμενε, κάποια νησιωτοπούλα

Δειλός θα μείνω μια ζωή, ποτέ δεν θα τολμήσω
κι αντί για άγρια κύματα, ορτύκια θά 'χω γύρω
μήτε θα έβρω πουθενά, γοργόνες να ρωτήσω
που βρίσκεται ο φάρος μου, στα βράχια του να γείρω