Η αχαριστία

 © Νίκος Ράμμος Καπαλίδης
 
Οταν μου δάκρυζες, ήμουν κοντα σου
πάνω μου στάζανε τα δάκρυά σου
τα αναφιλλιτά σου και οι λυγμοί
μου τραντάζαν συθέμελλα, κορμί και ψυχή
και συ πάντοτε ήξερες
πως θα 'μαι εκεί

Οταν μου πόναγες, ήμουν σιμά σου
σε μένα έλεγες τα παράπονά σου
γροθιές τα χέρια σου και με θυμό
χτυπούσες εμένα, σα να 'φταιγα εγώ
χτύπα με σου έλεγα
εγω δεν πονώ

Μια μέρα με κοίταξες, με μια ειρωνία
σαν ξένος να 'μουνα, καμιά νοσταλγία
την πλάτη μου γύρισες, με κίνηση κρύα
στα χείλη μου ένοιωσα μια τέτοια πικρία
σας λέω είναι έγκλημα
η αχαριστία!