Δεδομένη

®Νίκος Ράμμος Καπαλίδης

Σε είχα πάντοτε σαν δεδομένη
ήξερα θα 'ρθεις σαν χρειαστεί
ώσπου κατάντησες μια προδομένη
που πρέπει το κώνειο να καταπιεί

Πρίν σου φωνάξω ερχόσουν πάντα
χέρι μου άπλωνες για να πιαστώ
κι εγω αχάριστα σ' είχα στην άκρη
δίχως πως θα 'φευγες να φανταστώ

"_Χολή και ξύδι τα δυό μου χέρια
σε πότισαν, δίχως αναστολές
το ήπιες όλο, δεν άφησες στάλα
δίχως μια λέξη, δίχως να κλαίς_"

Μονάχος τώρα, δίχως εσένα
κλαίω χτυπιέμαι, που σ' έχασα
σπάω καθρέφτες να μη με βλέπω
που όσο υπήρχες, σε ξέχασα!

Ας ήταν Θεέ μου να 'ρχόσουν πίσω
να επανορθώσω ότι έκανα
να σου ζητήσω σκυφτός συγνώμη
ποτέ μονάχα μη σ' έχανα